Na het berichtje verloor ik wat mijn interesse. Ik denk, achteraf gezien, dat ik wou dat hij afhaakte, maar dat deed hij niet. Hoe handel ik dit af zonder ‘kwetsen’ of een deuk in iemands ego? Ik stelde een volgende afspraakje voortdurend uit en keek eigenlijk best wel op tegen onze lunchdate van vrijdag.

Maar daar dacht mijn zatte ik duidelijk anders over. Donderdagavond waagde ik mij nog eens aan de sioux. De laatste keer dat ik daar was, was best ook heftig. Misschien vertel ik dat wel eens in een andere blogpost.

Je kent het wel, je kent wat mensen uit je richting, maar de beste manier om vriendschappen te smeden is een deftig avondje uit. Deftig was het zeker. Ik heb er gedanst en gedanst en gedanst. Los heel de avond met mijn booty geshaket. Op de pré dansten we zelfs met de frigo, bloempotten én telefoons.

Oké, back to business. Ik had niet door hoe zat ik was, totdat ik de volgende ochtend zag dat ik een berichtje had gestuurd naar de Praagse man: ‘are you still up?’. Dat verklaart dus waarom hij daar plots was.

Waarom doe je dat toch ook, Billy??? Voor ik het wist, lag ik in zijn bed. Een condoom later en ik was knock-out. Nee, niet knocked up. 

De volgende ochtend was de kater on-ge-lo-fe-lijk pijnlijk. Zo pijnlijk dat ik over de pot hing terwijl ik nog bij de Praagse man was …

Om het nog gênanter te maken: ik voelde me nog steeds niet zo lekker toen ik naar mijn kot terug fietste dus ik stopte langs de weg. Een drukke weg, wat natuurlijk niet geniaal is. Ik kokhalsde wat in de struiken (want veel kwam er niet meer uit na 6 keer) tot iemand al fietsend riep ‘kan je niet ergens anders gaan staan?’. Thanks? 

Joepie, nog een avondje om niet te vergeten.

Billy