Voor de eerste keer zit ik alleen in bed met een glas rood in mijn rechterhand. Kijk ik rond in de kamer die ik heb gehuurd via airbnb. Momenteel is het weer in Slovenië even somber als mijn gemoedstoestand.


Op een of andere manier hoopte ik dat met leeftijd bepaalde zaken duidelijker zouden worden. Alsof leeftijd de leidraad voor bepaalde mijlpalen is. Aan 24 jaar voel ik mij meer verloren dan aan 18 jaar.

Bovenal indrukwekkend vind ik de impact die de mensen rondom je hebben op je leven.  Goeie vrienden, familie en zelfs wildvreemden. Een vriendje die niet langer je vriendje is. Een vriendin die niet langer je vriendin is. Een prof die bepaalt of je afstudeert. Een zus die niet langer je zus is.

Je weg banen in deze wereld is een job op zich. De balans tussen goed en slecht is vervaagd. Waar ik vroeger eerlijk voor je mening uitkomen waardeerde vind ik dat zwijgen op dit moment eigenlijk niet verbeterd kan worden. Bij vrienden, familie en wildvreemden. Vlakaf zeggen op je mondeling herexamen dat een tientje meer of genoeg is, lijkt nu eenmaal niet raadzaam.

Mijn prof zou dit artikel lezen en zeggen dat ik nergens naartoe werk. Maar voor mij is dit het volledige punt. Op dit moment passeert tijd mij wanneer ik in limbo zit en nergens naartoe werk. Ik loop nu eenmaal verloren. Keuzes werden gemaakt voor mij. Niet met mij. Dan vraag ik mij af of we eigenlijk wel beseffen wat bepaalde handelingen of uitspraken doen met een ander. Als een iemand zegt dat mijn neus scheef staat, staat mijn neus blijkbaar scheef. Woorden gebruik je best raadzaam. Zo ook maak je beslissingen over iemands toekomst best bedachtzaam. En liefst niet voor, maar met iemand. Wat voor jou niet belangrijk lijkt, kan een ander net dat extra duwtje geven dat hij/zij niet nodig heeft.