De allereerste keer dat ik vertrok voor een paar maanden was ik bijna 21. Vol vreugde nam ik een sprong in het ondiepe. Totaal onvoorbereid vertrok ik met een West-Canadese Trotter richting Oost-Canada. Opende ik een flesje cola toen we over de Atlantische Oceaan vlogen dat op zijn beurt mijn hemd en gezicht bruin kleurde. Leuke eerste lange vlucht. Beste tijd van mijn reeds korte leven. Zonder sarcasme dat laatste.

Nu sta ik terug aan een gate, weliswaar een andere bestemming: Madrid (spreek die verdomde laatste ‘d’ niet uit mensen). Een ander avontuur, maar toch ontbreekt mij diezelfde vreugde. Is het omdat mijn vriendje niet mee is? Ben ik zoals een verwend kind misnoegd over mijn bestemming? Waarschijnlijk van beiden een beetje. Plots is Madrid niet meer ‘ver’ genoeg of meer specifiek niet meer ‘cool’ genoeg want, tja, iedereen gaat daar op Erasmus.

Tussen ons gezegd en gezwegen twijfelde ik of ik nog eens een uitwisseling wou doen. Net omdat die ene uitwisseling best betekenisvol was. Ook omdat ik eigenlijk al weet wat er mij te wachten staat de komende maanden. Het nieuwe is ervan af. En terwijl dat ik het typ voel ik mij verdomd verwaand. Zo zal ik eerst alles haten omdat ik er mijn weg niet ken, om vervolgens op een positieve manier overdonderd te zijn van de Spaanse cultuur (halloooo tapasssss), om dan geleidelijk aan te beseffen dat zowel België als Spanje zijn voor- en nadelen heeft.

Het punt van mijn verhaal is misschien ver te zoeken, maar de essentie is dat een paar maanden reizen/uitwisseling doen plots een must is geworden. Daarnaast is hoe verder, hoe beter én meer cool. Wie zegt tegenwoordig nog dat hij/zij naar Amsterdam gaat. Laat staan je eigen land bezoeken. Dat is blijkbaar voor het plebs.

Plots zijn die paar maanden reizen de enige manier geworden om ‘het leven beter te begrijpen’ en hoewel ik het ermee eens ben dat het andere inzichten verleent, geloof ik niet langer dat ik meer inzichten heb dan iemand die jaarlijks twee weken reist. De druk om te ervaren overheerst en neemt voor mij stiekem een deel van de ervaring af. Ik MOET mij namelijk kapot amuseren en talloze nieuwe inzichten verwerven. Misschien is reizen plots deel geworden van de rat race terwijl velen juist reizen om die te ontsnappen.

Eigenlijk wil ik gewoon genieten, zij het op Belgische bodem of Aziatische bodem, zij het voor een paar maanden of twee weken. Misschien is dat wel mijn doel in 2019, meer genieten en minder ‘moeten’.

PS: voordat iedereen denkt dat ik ongelukkig ben omdat ik naar Madrid ga: ik ben heel blij dat ik de kans/ervaring krijg van mijn ouders. Het zijn slechts enkele bedenkingen die ik maak als kind van mijn tijd. Ik zal er op en top van genieten, wees gerust.

Hasta luego