Brainless

What's the rush on commitment?

Mijn leukste plekjes in Gent

Onlangs ontdekte ik een leuk winkeltje dichtbij mijn faculteit. Ik had het al een paar keer gespot, maar nog nooit was ik binnengegaan. Toen ik zocht naar een leuk cadeautje voor een goeie vriendin dacht ik ‘laten we de stap wagen en eens een nieuwe winkel ontdekken’. Nog iemand die eigenlijk een beetje stress heeft als je een nieuwe winkel binnenstapt? Stress is misschien een groot woord, maar toch zo dat gekriebel van wat zal ik hier ontdekken. Lol, ik klink hier precies gelijk een seutje. Ahja, ik vind duidelijk geluk in de kleine dingen haha. Dus toen ging ik de ‘yay’ binnen.

Yay verkoopt leuke party goods en cadeautjes. Alles ‘blinkt’ er waardoor je op het eerste gezicht alles wil kopen. Ze verkopen er ballonnen tot piñatas tot leuke cupcake kits! Ben je niet van Gent of niet vaak in Gent? Yay heeft ook een winkel in Antwerpen of je kan online shoppen. Voor mijn vriendin kocht ik de leuke vlaggetjes uit stof als decoratie voor op haar kot. Ik gaf wat kleine knijpertjes van de Ava erbij zodat we er polaroids aan konden hangen. Wat we niet hebben gedaan want ik was mijn polaroid vergeten en kon dus geen foto’s nemen. Oeps. Het is het idee dat telt hé.

Als ik ‘s middags honger krijg ga ik soms naar de Aula. Ik eet eigenlijk de hele dag door, maar ik bedoel als snelle lunch raad ik de broodjes aan van de Aula. Ella leerde mij de gerookte beenhamsalade (ofzoiets) kennen! Heerrrrrlijk. Wel alleen maar voor dagen wanneer ik wat overschot heb op mijn studentenbudget want de broodjes zijn duur (ik denk dat ik vorige week 4,50 euro heb betaald). Zeker als je het vergelijkt met de prijzen van de UGent voor een broodje. Wel ja, alles is duur in vergelijking met de prijzen van het studentenresto.

Paard van Troje en Take Five zijn leuke koffieplekjes. Ik geef misschien eerder de voorkeur aan het Paard van Troje want als je boven zit in de Take Five galmt het. Eenmaal binnen bestel ik altijd een chocomelk (want ik drink geen koffie en nee, ik wil het niet leren drinken). Het Paard van Troje is trouwens ook een leuke boekenwinkel. Soms zou ik wel een stuk taart bij mijn chocomelk durven eten. Durver dat ik ben. Hoewel ik je zou aanraden naar Julie’s House te gaan als je een yummie stuk taart of cupcake wilt eten. Dat zijn pas caloriebommen en als je er een hebt gegeten vult het je maag net zoals een (heel ongezonde) avondmaal. #student

Bal infernal op de vrijdagsmarkt is ook een gezellig plekje. Je kan er een boek uit de rekken halen en lezen of vragen achter gezelschapspelletjes. Ik leer er soms overdag zodat ik eens wat anders zie dan de muren van de bibliotheek.

‘s Avonds wat gaan drinken met friends doe ik duuuuh ook graag. (En ik vraag mij dan af waarom ik niet toekom met mijn wekelijks budget …) Op dit moment vind ik de Alchemist het leukst. Een leuke, relaxte sfeer, je kijkt op het eerste verdiep uit op het Gravensteen. Waarom zeg ik dat; het uitzicht is echt niet zo mooi. Ik bedoel gewoon dat het echt gezellig zitten is. Misschien ook wel de plek bij uitstek voor een eerste date? Mocht je eens wat nieuws willen proberen dat niet het Spijker is. Bal infernal is in de avond in ieder geval ook een aanrader! Ik heb ze alle drie al eens uitgetest op eerste dates haha …

Ben ik de enige die vindt dat het Spijker een écht date-café is? Je moet er eens op letten als je iets gaat drinken daar. Couples everywhere.

Je kan natuurlijk ook een avondwandeling maken langs het kanaal want dat kost helemaal niets hihi. En in de zomer kan je langs de graslei zitten met wat vrienden en een flesje rosé, witte wijn of, oké, fruitsap.

Als iemand nog leuke plekjes kent, let me know in the comments below!

The last straw

Zoals ik al zei wil ik niemands ego deuken, maar genoeg is genoeg. Na die beruchte avond bleef hij sturen. Oké, ik ben zeker geen voorstander van spelletjes, maar ik speel dan ook geen: ik ben gewoon niet geïnteresseerd. Ik heb misschien twee keer uit mezelf gestuurd gedurende de 2 weken dat we elkaar kennen waarvan ik een keer goe door de neuze was.

Misschien verschuil ik mij achter mijn schoolwerk, maar op dit moment heb ik ook massa’s schoolwerk. Paper’tje hier, paper’tje daar. Dus toen hij stuurde om deze week af te spreken zei ik vlotjes: I have to submit my paper Friday and another one next week, so the only thing I’m thinking about at the moment is school.

Waarop hij antwoordde dat ik hem maar moet laten weten wanneer ik hem wil zien en ik zei ‘I will’. Hij begreep mij precies niet goed want de dag erop vroeg hij nóg eens of ik kon afspreken. Ja, als ik zeg dat ik je zal sturen, zal ik dat ook wel doen zeker?

Jap, that was the last straw. Tijd voor deze keer een break-up sms’je” waarvoor ik de hulp inschakelde van wat vrienden. Soms wil ik gewoon rechtuit zijn en vlakaf zeggen wat het probleem is, maar niet veel mensen appreciëren dat precies.

Het sms’je bleef bij (voor de mensen die wat inspiratie willen opdoen): ‘… I think we should stop whatever we’re doing. I genuinely don’t have time to invest in someone new (and I probably don’t want to either) even though I think you’re sweet and kind. I hope that when we see each other on the streets we’ll still say hi to one another.’

Zijn antwoord was lief en daar ben ik blij om: I got it, no worries. You’re great, thanks. Of course we will! Enjoy your evening. Ik wou iets terugsturen omdat het mij opnieuw aantrok. Maar soit, het zou niet eerlijk zijn want …

… bindingsangst of niet, schoolwerk of niet, ik heb geen zin in hakkelige Engelstalige gesprekken. Echt waar, deze keer wil ik iemand die dezelfde taal spreekt als mij (letterlijk en figuurlijk), in hetzelfde land woont, intelligent en ambitieus is. En mij the fuck laat doen wat ik wil haha.

Al de rest: laat mij met rust ;).

Billy

Knock-out

Na het berichtje verloor ik wat mijn interesse. Ik denk, achteraf gezien, dat ik wou dat hij afhaakte, maar dat deed hij niet. Hoe handel ik dit af zonder ‘kwetsen’ of een deuk in iemands ego? Ik stelde een volgende afspraakje voortdurend uit en keek eigenlijk best wel op tegen onze lunchdate van vrijdag.

Maar daar dacht mijn zatte ik duidelijk anders over. Donderdagavond waagde ik mij nog eens aan de sioux. De laatste keer dat ik daar was, was best ook heftig. Misschien vertel ik dat wel eens in een andere blogpost.

Je kent het wel, je kent wat mensen uit je richting, maar de beste manier om vriendschappen te smeden is een deftig avondje uit. Deftig was het zeker. Ik heb er gedanst en gedanst en gedanst. Los heel de avond met mijn booty geshaket. Op de pré dansten we zelfs met de frigo, bloempotten én telefoons.

Oké, back to business. Ik had niet door hoe zat ik was, totdat ik de volgende ochtend zag dat ik een berichtje had gestuurd naar de Praagse man: ‘are you still up?’. Dat verklaart dus waarom hij daar plots was.

Waarom doe je dat toch ook, Billy??? Voor ik het wist, lag ik in zijn bed. Een condoom later en ik was knock-out. Nee, niet knocked up. 

De volgende ochtend was de kater on-ge-lo-fe-lijk pijnlijk. Zo pijnlijk dat ik over de pot hing terwijl ik nog bij de Praagse man was …

Om het nog gênanter te maken: ik voelde me nog steeds niet zo lekker toen ik naar mijn kot terug fietste dus ik stopte langs de weg. Een drukke weg, wat natuurlijk niet geniaal is. Ik kokhalsde wat in de struiken (want veel kwam er niet meer uit na 6 keer) tot iemand al fietsend riep ‘kan je niet ergens anders gaan staan?’. Thanks? 

Joepie, nog een avondje om niet te vergeten.

Billy

Vissen, dat doe ik graag

Na een relatie van om en bij de 2 jaar dop ik mijn teentjes geleidelijk aan wat dieper in de zee vol met vis. Iew, ik denk net aan een vriendin die het woord ‘doppen‘ dubbelzinnig gebruikt. Maar ja, dat ook.

En waar kan je het meeste vis vinden? Tinder. In mijn vriendenkring heerst er geen taboe meer rond de app, maar buitenstaanders trekken al gauw eens een wenkbrauw op. Geen probleem, want ikzelf trek beide wenkbrauwen af en toe ook eens op.

Ik moet toegeven dat ik de app ondertussen al meer dan 10 keer heb verwijderd om die dan vervolgens terug te installeren. Soms heb je er ook echt genoeg van. Al dat gezever, al die basic conversations waar niemand eigenlijk iets aan heeft, maar je toch moet voeren.

Het doet mij een beetje denken aan toen ik backpackte en ik van hostel naar hostel ging. Telkens opnieuw diezelfde vragen. Van waar ben je? Hoe oud ben je? Wat is je job? Hoe lang ben je al aan het reizen? Waar ben je al geweest? Reis je alleen of met vrienden? Op een bepaald moment ben je verzadigd en dus liever alleen dan dat je sociaal bent. Hetzelfde geldt voor Tinder.

Op welke manier kom jij het meest nieuwe mensen tegen?

Vingerdik, aub

Dat berichtje heb ik dan uiteindelijk gestuurd naar de Praagse man. Ik speel niet graag spelletjes. Liefst heb ik het zo duidelijk mogelijk. Vingerdik erop!

Ik zei nog eens heel duidelijk dat ik niet op zoek ben naar iets vast en dat ik wou dat hij er eerst nog eens heel goed over nadacht voordat we terug zouden afspreken. Zijn antwoord was chill. Mocht hij gevoelens krijgen, zal hij tijdig afhaken. Oké, top!

Nu moet ik ook toegeven dat ik de situatie misschien verkeerd heb ingeschat. Misschien is hij helemaal niet op zoek naar iets vast, maar misschien wil hij gewoon met iemand tijd verdrijven. Hij is hier tenslotte helemaal alleen, en ik weet hoe dat kan voelen om helemaal alleen te stranden in een ander land.

Trouwens, ken je het, hij heeft een BV (een beste vriendin) in zijn thuisland. We kennen allemaal dat verhaal, niet? Ik confronteerde hem trouwens eens (that’s me) en vroeg hem of hij niet gewoon wat vluchtte van thuis. Omdat heel eerlijk, ikzelf vluchtte van thuis toen ik vertrok op uitwisseling. Ik deed het misschien net iets extremer dan hem, net iets verder. En ik vluchtte niet van één of andere jongen, eerder van mijn ouders haha. Best paradoxaal gezien mijn ouders betaalden voor mijn uitwisseling.

Toen kwam de aap uit de mouw, er was een meisje waar hij iets voor voelde. Arme jongen. Harten worden toch over de hele wereld continu gebrokenSorry not sorry, voor het tikkeltje sarcasme.

Je denkt waarschijnlijk ‘voor geen interesse te hebben, denk je er wel heel veel over na’. Ik denk er niet voortdurend over na, maar het zijn inderdaad zaken die af en toe gelijk een ambetante pop-up in mijn hoofd komen.

Tijd voor een adblocker?

Billy

I’m afraid

I’ve been going out since I was 14. Some might argue that’s too young but that’s how it goes in Belgium. I can’t say whether that’s good or bad. I can say I’ve had plenty of encounters with men thinking they can do whatever they want when I’ve had a little too much to drink or when they’ve had a little too much to drink.

How many guys have grabbed my ass while going out? I lost count.

I get to shake my ass however I want, it does not give you the right to suddenly grab it out of nowhere. I am not provoking anyone while dancing. I am dancing cause I like having fun. Don’t you?

How many guys kept asking for sex even when I said NO the first time? Enough.

I didn’t know that when I said ‘no’ the first time that I actually meant ‘yes’. Oh right, a no is a no, no matter whom it comes from. As if you know better what I want. You don’t.

How many guys have yelled at me on the streets saying dirty stuff? Plenty.

No, I do not secretly like it when men yell at me during the day or at night. I prefer walking down the streets casually, enjoying my surroundings and my own thoughts.

One night at Student Kick Off I had a little too much to drink. A good friend of mine brought me back to my student residence and tucked me into bed when the door of my room suddenly opened. Some guys ‘thought it was the washroom’. When my friend left, she luckily locked the door cause 15 minutes later someone tried to open my door again. I’m not sure what the person was thinking but using a drunk girl to potentially have sex with, isn’t that pretty disturbing? 

Some would argue that you shouldn’t get drunk but how come men can get drunk without being endangered like that? That drunk person might not have asked for sex. What the person probably would’ve asked for, if she could, is for someone to take care of her and bring her home.

 Another night I was walking back home from the Charlatan and it felt like I was being followed. The streets were pretty empty at 4.30 am so I just stopped to let the person pass by. The person stopped in front of me. I looked up and some guy started talking to me, saying he saw me in the pub and wanted to talk to me. You couldn’t have done that in the pub?

I stayed polite, afraid of aggressive behavior but the guy kept walking with me when I said I was heading home. No one was around. Not sure what to do and thinking of how I could get out of this situation I kept walking until he suddenly said he had to head back cause his stuff was still at the pub. He left after he gave his number and kissed me on the cheek. I was ‘relieved’.

Yes, nothing happened but we live in a society that when women walk alone at night they are afraid. They are afraid of perpetrators. I didn’t feel comfortable at all but what was I supposed to do? Yell and make him angry? Run and being followed? 

I’m alone, at night, on the streets, as a woman. Do not tell me I shouldn’t be walking alone at night as a woman. Do not tell me I need friends to walk me home.

I should be able to walk home like anybody else without feeling afraid.

Instead of warning women and making them afraid of walking alone at night, we should actively condemn such behavior, campaign around the topic and create a safe environment for everyone.

I can do better. We can do better.

The Spectacle of the Other

‘t Is 8u39 ‘s ochtends en ik word wakker met een man op een matras naast mij. Ik kegelde hem uit mijn bed omdat ik graag goed wou slapen.

Een paar weken terug leerde ik hem kennen in de Sioux. Eigenlijk leerde ik er twee kennen die avond, maar deze was leuk.

Misschien heb ik onbewust wel ‘een ding voor mensen van een andere origine’. Hij is van Praag. Grappig want voor mijn onderzoekspaper moet ik mij verdiepen in ‘The Spectacle of The Other’. Misschien verklaart dat het wel allemaal. Theorie toepassen in de praktijk!

Daten is niet mijn ding. Kan het eigenlijk iemands ding zijn? Daarmee bedoel ik dat ik er bang van ben en al zeker met iemand dat ik niet ken. Je doet aan small talk en doet je best om geen psycho te zijn, ook al ben je stiekem één. Of niet soms?

Misschien is het ook mijn ding niet omdat ik niets vast wil. Hij is wel leuk, maar er zit zéker geen toekomst in. Been there, done that. Ja, dat weet ik 100% zeker. Na een tijdje geraak je er wel aan uit wat je wél en wat je niet wilt.

De grootste mop: hij ontving recentelijk zijn Canadees werkvisum en vertrekt ergens in september. Lol, Canada blijft mij toch achtervolgen.

Best wel raar om dit te schrijven wanneer de persoon eigenlijk naast je ligt. Weirdo much.

Iedere keer wanneer we afspreken denk ik ‘oké we moeten dit stoppen’. Het wordt al te serieus naar mijn gedacht. Samen slapen, handen en benen in elkaar wikkelen, koddige zoentjes in de nek en als we over straat lopen, lopen we soms hand in hand … dan heb ik toch reden om te flippen?

Ik denk dat ik hem blijf zien omdat hij wel koddig is en tja, de aandacht is ook fijn. Aandacht krijgen wanneer het mij natuurlijk uitkomt hé. Niet omdat hij extreem knap is. Aantrekkelijk ja, uber babe nee, maar dat ben ik zelf ook niet.

Misschien moet ik vanavond toch eens een duidelijk berichtje sturen voordat het uit de hand loopt? Of misschien niet.

Billy

Billy on Top

Toegegeven sinds het gedaan is met mijn ex-vriendje, geniet ik ten volle van het single leven. Dat single leven brengt (natuurlijk) tal van hilarische verhalen met zich mee.

Iedereen die in België woont kent ‘Temptation Island’. Niet dat het een meerwaarde is als je het kent, maar goed, het is zodanig besketen dat je er helaas niet omheen kan.

“Kevin kan absoluut geen seks gehad hebben met 500+ verschillende vrouwen.”

Het is een programma waar 4 of 5 koppels aan deelnemen omdat ze hun relatie willen ‘testen’ op longevity. Ze worden gesplitst op reis en gedurende twee weken omringd door sexy verleiders. Over dat sexy-gedeelte kunnen we nog discussiëren. Momenteel is er maar 1 verleider die mijn hart verovert in het programma en het is niemand minder dan Joshua. Over de mannen van de koppels wil ik zelfs niets kwijt. Het is gewoon triest. Geef ons dan toch iets leuks om naar te kijken!!

Niets idioter dan dat programma. Cultureel verval! Toch, ik kijk er naar.

Gisteren keek ik naar ‘Goedele on Top‘ in bed. Een goede manier om in slaap te vallen. Goedele spreekt met de deelnemers over hun seksleven en ‘Temptation’. Ik kan niet anders dan de seksuologe gelijk geven:

1. Kevin kan absoluut geen seks gehad hebben met 500+ verschillende vrouwen.

goedeleontopA

Waarom Kevin niet zoveel seks kan hebben? Ik bedoel, het is Kevin???? Blèter Kevin. Knap vind ik hem persoonlijk ook niet. Hoewel Lisa mij vertelde dat ze denkt dat hij waarschijnlijk heel lief kan zijn en zo meisjes in zijn bed krijgt. Oké, misschien, maar geen 500 vrouwen.

“Hallo, we leven toevallig wel in de 21ste eeuw hé. Verdiep je wat meer in de anatomie van de vagina.”

2. Als vrouw kom je zelden klaar bij een onenightstand.

goedeleontop1

Dat is waar ik het écht over wil hebben. Ik ben teleurgesteld over de onenightstands die ik heb gehad. Zelfs tot op het punt dat ik het semi onbewust boycot en ervoor zorg dat de man ook niet klaar kan komen. De seks stopt veel te vaak nadat de man is klaargekomen. Alsof dat het doel is!

“Seks is pas seks als je er allebei (of alle drie en meer) ten volle van kan genieten. Onenightstand of niet.”

Mensen reageren soms ‘ja, maar wat verwacht je dan van een onenightstand?’. Eum, misschien dat we allebei klaarkomen en niet slechts 1 van de twee. En diegene die proberen denken dat je vagina soms van steen is waar ze geweldig hard op zitten te frotten.

Hallo, we leven toevallig wel in de 21ste eeuw hé. Verdiep je wat meer in de anatomie van de vagina. Of zoals Zwanetta zegt: punani. Lees het Vaginaboek of bekijk OMGYes, doe er gewoon iets aan! Niets is leuker dan zien dat de andere persoon er ook écht van geniet.

Seks is pas seks als je er allebei (of alle drie en meer) ten volle van kan genieten. Onenightstand of niet.

Billy

Naïef kind

Ik voel me een ancien in Gent. Waar zijn die 4 jaren plots naartoe gegaan?

Het is ongeveer de vierde keer dit jaar dat ik een plaatsje zocht in Hot Club de Gand. Het café zit er altijd stampvol, en toch wou ik het per se nog eens proberen. Deze keer had ik touche.

Ik ga aan het tafeltje zitten met Ella. We kwamen net terug van de film ‘Three Billboards Outside Ebbing, Missouri’ in de Sphinx. Echt een aanrader. Lang geleden dat ik nog zo’n goeie film had gezien. Ik loop naar de bar en ik bestel voor ons beiden een Westmalle tripel.

Ella en ik zitten op dezelfde golflengte. Allebei een paar maanden uit een serieuze relatie en allebei absoluut nog geen zin om als volwassene door het leven te gaan.

Of ik in ieder geval nog niet. Ik heb daar absoluut geen zin, ook al ben ik niet langer de 18-jarige die zijn eerste stapjes zet in het Gentse nachtleven. Ik moet zogezegd weten wat ik wil. De mensen die mij kennen zullen dit beamen, maar ik heb een hekel aan dingen die zogezegd moeten.

Ella vertelt wat over de zaken die haar bezighouden en lucht haar hart waarop ik plots een reeks berichten kreeg van mijn zus. Ze vertelde hoe, zonder inspraak, de lonen van ziekenhuisapothekeressen worden verlaagd. Mooi, nog iets dat gebeurt zonder inspraak, maar gewoon netjes wordt bepaald van bovenaf.

Afgelopen weekend kregen we een bewonersbrief. De brief liet de bewoners van onze straat op de boerebuiten weten dat over een paar jaar 70 vrachtwagens per dag zullen passeren. Ah oké.

Paar weken geleden informeerde de stad mijn ouders dat hun bedrijf kans loopt op onteigening omdat ze er een kanaal willen aanleggen. Top.

Laat je vooral gaan. Pak alles wat niet van jou is. Alles wat deze drie zaken gemeenschappelijk hebben is … geld. En met geld komt macht.

Ik had al van jongs af aan door dat ‘eerlijk’ en ‘gelijk’ er niet echt altijd zijn. Ik liep als 10-jarige de klas eens uit omdat ik straf kreeg voor iets dat ik niet had gedaan. Zo heb ik wel nog anekdotes van in het middelbaar (wie weet deel ik ze wel eens).

Ewel, en samen met ‘moeten’ heb ik een hekel aan liegen, onrecht en onoprecht zijn.

Soms ben ik nog altijd een verdomd naïef kind, en wens ik uit de grond van mijn hart dat gelijkheid er was. Dan vraag ik mij toch af welke idioot het woord en concept hiërarchie heeft uitgevonden.

Neen, ik blijf liever nog even jongvolwassene dan alleen een volwassene.

Me, myself and I

Oké, mijn ‘eerste januari’ begint dan maar op 19 februari. Onder het motto beter laat dan nooit, steek ik mijn blog in een nieuw jasje én in een nieuwe taal. Na 3 jaar sporadisch actief zijn op deze blog, wil ik het eens met plezier grondig doen. Waarom nu? Ahja, zoals met de rest; je hebt er zin in en dan doe je het lekker maar. Oké, stiekem denk ik ook wel aan mijn journalistieke toekomst.

Voor diegene die mij nog niet kennen:

Ik ben B****. Hoewel iedereen waarschijnlijk al weet wie ik ben, wil ik deze keer wat meer anonimiteit bewaren. Eens zien hoe hard dit mij zal lukken in deze digitale tijd. Oké, verdergaan. Ik begon deze blog september 2015. Het moment waarop ik vertrok naar Toronto, Canada in mijn derde bachelor. Onder ons gezegd en gezwegen: dé beste tijd van mijn leven. Ik studeerde er een semester Professional Communication aan Ryerson University. Ja hallo, ik word helemaal warm vanbinnen als ik eraan terugdenk. Tijden …

Ik schreef toen in het Engels omdat … Ik weet het eigenlijk niet. Om mijn Engels te oefenen? Waarschijnlijk, en omdat ik heel wat nieuwe internationale vrienden had gemaakt. Zo bleef ik maar in het Engels schrijven gedurende drie jaar lang. Ik wil het Engelstalige gedeelte ook nu niet uitsluiten. Momenteel volg ik Spaans ter voorbereiding op mijn Erasmus 2019 in Madrid. Dus, wie weet, post ik wel eens in het Spaans!

De eerste uitwisseling was meteen ook de aanzet voor meerdere avonturen. Ik studeerde af in januari 2017 aan Artevelde. Ja lap, wat doe ik nu? Verder studeren? Werken? Maar … wat wil ik? Het ideale moment om er even tussenuit te knijpen en door Azië te backpacken. Helemaal alleen. Gedurende twee maanden trok ik met mijn rugzak door Myanmar, Thailand en Maleisië. Een hele ervaring, en ik doe het zo opnieuw. Misschien wel wanneer ik opnieuw afstudeer, maar dan door Zuid-Amerika.

Ik kwam eventjes op adem in België voor een maand (en ook om geld te verdienen). Daarna vertrok ik opnieuw richting Canada. Tja, waarom vraag je je af? Ik had een Canadees vriendje. Ja, ik had, want een LAT-relatie op 20-jarige leeftijd is een hele commitment. Zo verbleef ik daar opnieuw 3 maanden en maakte ik een tripje naar het walhalla voor shoppen, New York.

Voor de rest, studeer ik Journalistiek aan de Universiteit Gent en vertoef ik dus in het mooie Gent. Een stad naar min erte. Iemand merkte onlangs op dat ik ‘al lang’ studeer. Ik weet niet zo goed wat die persoon onder lang verstaat, maar misschien inderdaad, lang want ik sta niet te springen om in het werkleven te stappen! Ik twijfel zelfs over een ma-na-ma. Nu ja, ik weet niet of de mama en papa daar zo blij mee zullen zijn. Op intellectuele groei staat geen prijs?

Zoals mijn vorige blogposts zullen deze posts ook gaan over ‘t leven van een drieëntwintigjarige single, maar dan in het Nederlands. Of Engels. Of Spaans.

❤❤❤

Billy

TWITTER

Page 1 of 5

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén